Ik ben Carin Paap-ter Horst, (voormalig) docent/leerkracht in zowel het basisonderwijs als het middelbaar onderwijs, in zowel Nederland als Engeland. Tevens ben ik Orthomoleculair Epifysiologisch Therapeut.

Mijn carrière ben ik begonnen in de administratieve wereld. Ik runde mijn eigen administratie- en belastingadvieskantoor. Dit heb ik lange tijd met veel plezier gedaan, maar na verloop van tijd begon het te kriebelen, ik wilde voor de klas. Dat was een oude wens van mij, die mij eerder, gezien mijn slechte gezondheid, was afgeraden. Ik heb doorgezet, ben naar de Pabo gegaan en begon daarnaast ook aan een opleiding docent Engels.

Ik kwam uiteindelijk in Woerden op de middelbare school terecht, als docent Engels en Nederlands. Geweldig leuk en uitdagend om te doen. In 2007 zijn we naar Engeland verhuisd, een spannend avontuur. Zonder de Brexit zouden we er vast nog zitten, maar nu hebben we het zinkende schip verlaten. Wij zagen geen plek voor ons in het toekomstige Engeland. In Engeland heb ik jarenlang in het basisonderwijs gewerkt, eerst als invaller, maar als snel in een vaste baan. Ik heb hier veel geleerd, vooral omdat alle lesgevenden en scholen het onderwijs zelf moeten vormgeven, lesmethodes zoals hier bestaan daar niet, alleen een curriculum. Mijn uitdaging was het rekenonderwijs. Dat is voor veel Engelsen, met hun afwijkende rekensysteem, echt een enorm probleem. In deze tijd is mijn leerlijn ontstaan. Ik heb het uitgebreid kunnen uitproberen, met veel succes.

Vanuit mijn eigen situatie – ik was al jaren chronisch ziek en werd steeds afhankelijker van medicatie, een rolstoel en hulp van anderen – ben ik in aanraking gekomen met epigenetica. Ik kreeg – via een contact in Engeland – van een arts uit Nieuw Zeeland een uitgebreid advies gericht op mijn situatie. Dit ben ik gaan toepassen en het resultaat was levensveranderend. Ik gebruik inmiddels de rolstoel niet meer, heb bijna geen hulp meer nodig en gebruik bijna geen medicatie.

Dit effect maakte mij enorm nieuwsgierig en als gevolg daarvan zat ik vol vragen. Het resultaat was, dat ik Orthomoleculaire Epifysiologische Therapie ben gaan studeren. Deze therapie is gericht op de fysiologische (= lichamelijk functioneren) effecten van epigenetische invloeden (o.a. voeding, emotie, leefstijl enz.). Er ging een wereld voor mij open.

Intussen was ik ook in aanraking gekomen met de Kick-methode voor de behandeling van dyslexie. Zelf had ik een leven als dyslect achter de rug en ik was erg sceptisch. Maar tot mijn verbazing maakte het ook in mijn hersenen wel degelijk verschil, ondanks mijn leeftijd. Door mijn achtergrond in het onderwijs zie ik de meerwaarde van een methode die meer doet dan alleen maar oefenen. Tegelijk realiseer ik me dat ik moet opboksen tegen de heersende mening dat alleen oefenen helpt. Ook ik dacht ooit zo.

Inmiddels ben ik weer volop in het rekenen gedoken, een oude liefde van mij. Samen met Anneke van Proosdij heb ik een proefproject gedraaid op een basisschool. Het doel was om corona-achterstanden weg te werken en tegelijk te kijken naar mogelijkheden om nieuwe achterstanden te voorkomen. Hierin komen onze beide achtergronden in het rekenen samen. Dit project heeft ervoor gezorgd dat ik mijn epigenetische gezondheidspraktijk bewust minder aandacht geef en de onderwijskant van mijn werk juist veel meer.

%d bloggers liken dit: